کودک تازه متولد شده دنیا را پر از شلوغی و درهم آمیختگی میبیند. در ضمن او صدای مادر خود را از زمان قبل از تولد می شناسد و حالا بدون پوشش محافظ همه صداها طور دیگری به نظر او میرسد. به تدریج محیط تاثیر مختلف و منطقی بر او گذاشته است. صدای مادر به صورت یک نقطه مثبت در زندگی او می باشد. در صورتی که صدای او را بشنود مطمئن است که نزدیکش است و در صورت دیدن او مطمئن است که در کنارش است. نزدیک بودن مادر به او برایش از همه چیز با ارزش تر است. در صورت دیدن مادر تغذیه،گرما،ارتباط پوستی،عشق و در صورت ندیدن مادر احساس تنهایی و ترد شدن دارد. مادران با ذکاوت این موضوع را می دانند و به همین دلیل دائم ابراز وجود می کنند. یا از طریق آواز خواندن و صحبت کردن یا اینکه خود را در معرض دید کودک قرار می دهند. در این صورت نوزاد هرگز احساس تنهایی نمی کند و سر به فریاد نمیکشد. اگر مادران منتظر گریه و فریاد کودک باشند و سپس خود را به او نشان دهند آنم نوزاد فریاد کشیدن را به عنوان بهترین روش برای نزدیک بودن مادر به خود انتخاب می کند.فطعا نوزادانی هستند که به دلایل مختلف بیشتر از حد فریاد می کشند.منکر آن نمی شویم که فریاد آنان نیز به جواب می رسد. چه کسی میتواند جیغ کودک را بشنود و عکس العملی نشان ندهد؟ و کسی که عکس العمل نشان می دهد در جهت تسکین دادن و رفع نیاز او بر می آید.

از آنجایی که نوزادان بسیار باهوش هستند روشی را که یک بار موفقیت آمیز بوده، هر زمانی که احساس تنهایی و نیاز کنند پی در پی انجام می دهند.